Sommige nieuwe honden wandelen hier binnen alsof ze al jaren op de bank liggen, alsof ze de routine uit hun hoofd kennen. Heel bijzonder eigenlijk. Anderen hebben gewoon wat meer tijd nodig. Logisch ook. Alles is nieuw: de omgeving, het huis, de geuren, de mensen, de andere dieren.
Hun wereld staat ineens op z’n kop. Alles vertrouwd is foetsie. En ja, dan word je onzeker. En moe. Héél moe. En als je moe bent, word je chagrijnig. Prikkelbaar. Een beetje kortaf.
Volkomen begrijpelijk. Dus wat doen we dan? Slapen, veel slapen. Lekker snurken, ronken, tukken, pitten, knorren, maffen, doezelen, soezen, het hele arsenaal. Maar ook verplicht slapen. Op een rustige plek, helemaal voor jezelf. Dat is fijn.
En daarna? Dan zijn we weer een ieniemienie beetje opgeladen. De ogen staan helderder, de staart wiebelt net iets losser. Nieuwe geuren, een onbekende geluiden, en ineens is er durf en kan je meer aan. En kun je genieten van de steun en het gezelschap van Willem en Mae.
En zo begint het. Een nieuw leven, op nieuwe grond, met nieuwe vrienden. Niet alles hoeft meteen perfect te zijn, maar er is ruimte om te ontdekken, te groeien, te spelen, te rusten. En vooral: om helemaal jezelf te worden.
En dat is het moment. Het begin van thuiskomen.
Welkom thuis Madelief🐶✨