Tien honden in tien jaar. Het klinkt als een getal, maar achter dat getal schuilt een wereld van herinneringen. Als ik mijn ogen sluit, zie ik ze allemaal weer voor me: Rosa, OMA, Elisa, Johanna, Loesje, Marietje, Bunica en Mae. Elk met hun eigen karakter, elk met hun eigen rol in ons leven.
Soms stel ik me voor hoe het zou zijn als ze er allemaal nog waren. Ons huis vol met “ouwetjes van lijf”, ieder met hun eigenaardigheden en hun bijzonderheden. Rosa en Elisa, beide een rode vacht, pittig karakter en stokdoof, zouden onafscheidelijk zijn in hun missie: het erf bewaken en luid toeteren tegen iedereen die langs ons huis kwam. OMA en Bunica zouden samen scharrelen, veel dutjes doen en net zo veel snacken als ze de kans kregen. En zich samen op de mesthoop vermaken. Loesje zou de clown zijn, altijd klaar om ons te laten lachen. Johanna, streng maar rechtvaardig, zou het verkeer regelen binnen de club en ondertussen stiekem eieren stelen. En Marietje? Die zou samen met Mae als twee Mega Mindy’s over het erf vliegen, op zoek naar alles wat beweegt.
En dan is er Willem. Willem, die heel tolerant is, die nooit uit balans raakt. De stille rots, de stabiele factor waar al die meisjes op konden leunen.
En nummer tien, Madelief? Die zou, gok ik, met de mini’s op jacht gaan 😊.
Zo ontstaat er in mijn gedachten een kleurrijk gezelschap honden met verschillende karakters, een huis vol hondenhaar, blaffers en liefde. En terwijl ik ze zo voor me zie, voel ik ze weer even dichtbij, alsof tien jaar niet voorbij is gegaan, maar zich verzamelt in één levendig moment.