Soms is wegkijken verleidelijk. Doen alsof het er niet is, alsof het niet bestaat. Dan kun je je gevoelens en angsten even parkeren, ergens voor later. Maar vroeg of laat sta je oog in oog met de werkelijkheid.
Willem is een nieuwe fase in zijn leven ingegaan. En ik wil dat niet. Het voelt onmogelijk. In mijn hoofd en hart is hij nog steeds dat kleine mannetje van 5,7 kilo, dat we in november 2015 ophaalden in Lelystad.
Toch zijn er signalen dat er iets verandert. René en ik hebben het er samen over gehad. Deze week ook met onze dierenarts Evelien, die Willem al acht jaar kent—door en door.
Wat als…?
Zouden we dan…?
Is het mogelijk om…?
Wat vind jij…?
Tranen. Barstende koppijn.
Er is nu nog niets concreets aan de hand. Maar we moeten vooruit durven kijken. Niet onze kop in het zand steken en hopen dat die dag nooit komt. Want voorbereid zijn geeft rust. Weten wat kan, en wat niet.
Willem heeft goede dagen. En mindere. Ik houd ze bij—in mijn hoofd, in mijn dagboek. Zodat, als die dag komt, we weten welke keuzes we kunnen maken. En dat geeft een beetje houvast.
Foto: mijndierenfotograaf.nl