Trots! (03/2026)
Trots.
Op Willem. Op wie hij is en hoe hij de wereld aankan. Mijn grootste vriend.
Vandaag was een moeilijke dag. Een paar dagen geleden voelde ik een nieuwe bult op zijn flank. Op een plek waar helemaal geen bult hoort te zitten. Meteen gingen de alarmbellen af. Was het iets onschuldigs? Of had het misschien te maken met het maligne lymfoom en de miltoperatie van vorig jaar juni? Dan blijft er maar één optie over: een afspraak maken.
We gingen voor een biopt. Henrik Wagter was optimistisch: met een bus slagroom moest het lukken. Gezien Willem zijn angst voor medische handelingen bleef ik sceptisch. Maar al acht jaar loop ik elke maand met hem naar de dierenarts voor een koekje. Acht jaar lang herhalen dat de mensen die hem behandelen niet eng zijn, die hij kan vertrouwen. Dat medische handelingen soms nodig zijn, soms zelfs levensreddend. En al vijf jaar gaan we naar Janet de dierenfysio, om dezelfde redenen en om zijn lijf zo goed mogelijk te houden.
Vandaag voelde als de kers op de taart. De beloning voor al die jaren samen investeren, oefenen, vertrouwen bouwen. Een biopt. Een naald. En hij gaf geen krimp. Hij had alleen oog voor de slagroom.
Ik ben zó trots op Willem. Ik weet hoe moeilijk dit voor hem is. Maar hij deed het.
En de uitkomst? Het bleek een lipoom te zijn, een goedaardig gezwel van vetweefselcellen. Nog nooit zo blij geweest met vet 
Foto: Mijndierenfotograaf
Tijd (03/2026)
Tijd
Tijd is ongrijpbaar.
Het glipt zomaar door je vingers,
zonder dat je het kunt vasthouden,
zonder dat je het kunt stoppen,
zonder dat je het ooit kunt inhalen.
Het enige wat wij onze honden kunnen geven, is onze tijd.
Geen levenstijd, geen extra levensduur,
maar wel kwaliteitstijd en waardevolle momenten.
Deze week werd dat opnieuw pijnlijk duidelijk met Madelief.
Gebruik je tijd bewust.
Koester je tijd.
Koester vooral de tijd die jullie samen hebben.
Foto: our little munchkin Blossom, Mijndierenfotograaf
Madelief (03/2026)
Wat is het stil in huis, oorverdovend stil.
Madelief, lieve Lief…
Je kwam als een zachte storm in ons leven.
En je was er helaas maar even.
Vaak laten de kortste hoofdstukken de diepste sporen achter.
En ook deze keer is dat zeker weer het geval.…
Vrouwendynamiek (02/2026)
De damesdynamiek in huize Avondrood
We hebben tegenwoordig drie oudere dames rondlopen, en dat zorgt voor een geheel nieuwe huiselijke dynamiek. En dan zijn er soms van die dagen…
Mae is duidelijk de onafhankelijke van het stel. Een nieuwsgierig, koddig hondje van zes kilo, met haar eigen speelgoed, haar eigen routine, haar eigen rust…maar ook: haar eigen grenzen.
Blossom, een paar gram zwaarder dan Mae, ziet dat en denkt alleen maar: “Gezellig! Wat doe je? Ik wil ook! Nu! Kom Mae, laten we samen spelen!”
En dan is daar Madelief nog. Inmiddels zo’n twintig kilo enthousiasme, een springveer zonder rem. Rennen, iets te lomp spelen, duwen, springen, het liefst allemaal tegelijk. Blossom vindt dat dan weer helemaal niets en geeft Madelief haar menig.
Kort samengevat:
- Mae wil lekker haar eigen ding doen.
- Blossom wil aandacht en vooral meedoen met Mae.
- Madelief wil rennen en spelen met Blossom.
- Blossom wil niet spelen met Madelief.
- Blossom wil wel spelen met Mae.
- Mae wil niet spelen Blossom.
- En Madelief? Die wil alles, met iedereen, altijd.
Vrouwen.
Willem aanschouwt dit alles, tilt zijn wenkbrauw op en besluit: “Nee. Hier ga ik me echt niet in mengen.” Heel verstandig, jongen!
De schildpad en de haas (01/2026)
Minder is vaak meer.
maar wanneer wordt meer te veel?
en wanneer is minder genoeg?
De grens tussen “te veel “
en “er kan nog wel wat bij ”
is een draadje in de wind.
Hij verschuift met de dag
soms met het uur
mee met alles wat was
en alles wat nog nadreunt.
Bij Madelief zoeken we nog steeds
naar dat stille midden.
Een tikkie erbij?
een beetje eraf?
Ik kijk.
Ik luister.
Ik schrijf haar dagen neer in haar dagboek
om het geheel te blijven zien
om mezelf vast te houden
aan iets dat niet waait.
Ik wil het zo graag goed doen voor haar
haar wereld zacht maken.
Maar zachtheid is een duet.
Zij fluistert
ik vang haar woorden.
En zoals de haas en de schildpad
Beide op hun eigen tempo
kies ik voor het trage pad.
Stap voor stap
Centimeter voor centimeter
komen we er ook.
Niet al het begin is makkelijk (01/2026)
Sommige nieuwe honden wandelen hier binnen alsof ze al jaren op de bank liggen, alsof ze de routine uit hun hoofd kennen. Heel bijzonder eigenlijk. Anderen hebben gewoon wat meer tijd nodig. Logisch ook. Alles is nieuw: de omgeving, het huis, de geuren, de mensen, de andere dieren.
Hun wereld staat ineens op z’n kop. Alles vertrouwd is foetsie. En ja, dan word je onzeker. En moe. Héél moe. En als je moe bent, word je chagrijnig. Prikkelbaar. Een beetje kortaf.
Volkomen begrijpelijk. Dus wat doen we dan? Slapen, veel slapen. Lekker snurken, ronken, tukken, pitten, knorren, maffen, doezelen, soezen, het hele arsenaal. Maar ook verplicht slapen. Op een rustige plek, helemaal voor jezelf. Dat is fijn.
En daarna? Dan zijn we weer een ieniemienie beetje opgeladen. De ogen staan helderder, de staart wiebelt net iets losser. Nieuwe geuren, een onbekende geluiden, en ineens is er durf en kan je meer aan. En kun je genieten van de steun en het gezelschap van Willem en Mae.
En zo begint het. Een nieuw leven, op nieuwe grond, met nieuwe vrienden. Niet alles hoeft meteen perfect te zijn, maar er is ruimte om te ontdekken, te groeien, te spelen, te rusten. En vooral: om helemaal jezelf te worden.
En dat is het moment. Het begin van thuiskomen.
Welkom thuis Madelief🐶✨
Vertrouwen (12/2025)
“Wat heerlijk voor Madelief: een snuffeltuin en een omheind terrein waar ze vrij kan rennen en spelen!.”
Dat klinkt prachtig… maar zover zijn we nog lang niet. Madelief is namelijk snel bang. Geluiden, onverwachte bewegingen, verkeer, voor haar voelt de wereld vaak overweldigend. In zulke momenten bevriest ze, of probeert ze weg te komen van alles wat zij als bedreigend ervaart.
En dat is vooral voor háár ontzettend moeilijk. Ik kan haar nog zo vaak vertellen dat het niet eng is, maar zo werkt het nu eenmaal niet.
Daarom blijft ze voorlopig aan de lijn en blijft het hondenluik dicht. We geven haar steun, tijd en rust. We houden vast aan dezelfde routine, dezelfde rituelen en dezelfde route over het erf. Die voorspelbaarheid brengt rust. En uit rust groeit vertrouwen. Daaraan bouwen we: stapje voor stapje, aan een stevige basis van veiligheid en vriendschap.
Madelief woont pas sinds kort bij ons. Loslopen komt later wel. Maar nu nog niet.
Tot kiekes! (12/2025)
Tot kiekes!
Een paar jaar geleden kwam ik in aanraking met het Snuffeltuin Initiatief, en vanaf het eerste moment was ik verkocht. Zo ontstond mijn eigen Snuffeltuin Sneupen bij Willem en sloot ik me met veel plezier bij het initiatief aan. Het voelde als thuiskomen – voor mijn eigen honden, maar zeker ook voor alle bezoekers. Niet lang daarna vroeg Birgitta Geerlings mij of ik medebeheerder wilde worden van dit bijzondere dierenwelzijnsproject. Natuurlijk zei ik vol overtuiging “ja”!
De afgelopen vier jaar heb ik met liefde, inzet en enthousiasme mogen meedenken en meewerken aan de Snuffeltuinen, waaronder de nieuwe koers voor 2026. Ik heb genoten van de ontmoetingen, de verhalen en de vriendschappen die zijn ontstaan. Het was een waardevolle periode die ik met warme herinneringen zal blijven koesteren.
Nu breekt er een nieuwe fase aan, of eigenlijk een vertrouwde. Per 1 januari 2026 leg ik mijn rol als beheerder van het Snuffeltuinen Initiatief neer. Achter de schermen blijf ik echter beschikbaar als vraagbaak. En mijn Snuffeltuin Sneupen bij Willem blijft gewoon onderdeel van het initiatief, dus voor jullie als bezoekers verandert er niets.
Voor mij betekent dit vooral meer tijd met mijn man René, en met Willem, Mae en Madelief. Samen genieten van het leven en zien wat er op ons pad komt! Daarnaast wil ik me verder richten op de verschillende onderdelen van mijn stichting: Sneupen bij Willem (snuffeltuin), Samen leren bij Willem (educatie) en Zorg bij Willem (financiële hulp). En natuurlijk ook op ’t Zoemt bij Willem – al doen de bijen gelukkig het meeste werk zelf.
Tot slot een warm en oprecht dankjewel aan Birgitta Geerlings, voor haar vertrouwen, de fijne samenwerking en onze vriendschap. Want ook daaraan verandert niets
Tot kiekes,
Thirza
Tien honden in tien jaar (12/2025)
Tien honden in tien jaar. Het klinkt als een getal, maar achter dat getal schuilt een wereld van herinneringen. Als ik mijn ogen sluit, zie ik ze allemaal weer voor me: Rosa, OMA, Elisa, Johanna, Loesje, Marietje, Bunica en Mae. Elk met hun eigen karakter, elk met hun eigen rol in ons leven.
Soms stel ik me voor hoe het zou zijn als ze er allemaal nog waren. Ons huis vol met “ouwetjes van lijf”, ieder met hun eigenaardigheden en hun bijzonderheden. Rosa en Elisa, beide een rode vacht, pittig karakter en stokdoof, zouden onafscheidelijk zijn in hun missie: het erf bewaken en luid toeteren tegen iedereen die langs ons huis kwam. OMA en Bunica zouden samen scharrelen, veel dutjes doen en net zo veel snacken als ze de kans kregen. En zich samen op de mesthoop vermaken. Loesje zou de clown zijn, altijd klaar om ons te laten lachen. Johanna, streng maar rechtvaardig, zou het verkeer regelen binnen de club en ondertussen stiekem eieren stelen. En Marietje? Die zou samen met Mae als twee Mega Mindy’s over het erf vliegen, op zoek naar alles wat beweegt.
En dan is er Willem. Willem, die heel tolerant is, die nooit uit balans raakt. De stille rots, de stabiele factor waar al die meisjes op konden leunen.
En nummer tien, Madelief? Die gaat met de mini’s op jacht , zeker weten!
Zo ontstaat er in mijn gedachten een kleurrijk gezelschap honden met verschillende karakters, een huis vol hondenhaar, blaffers en liefde. En terwijl ik ze zo voor me zie, voel ik ze weer even dichtbij, alsof tien jaar niet voorbij is gegaan, maar zich verzamelt in één levendig moment.
Did I miss the moment you got your medical degree? (12/2025)
Zoals jullie inmiddels weten heeft Willem vooraan gestaan toen alle medische kwaaltjes en aandoeningen werden uitgedeeld. Helaas, het is niet anders. Pas geleden had hij weer erge nekpijn doordat lipomen in zijn nek op zijn spieren drukten, en dan zit zijn nek muurvast. Dit heeft hij (on)regelmatig, ook in zijn rug en daar voor hebben we remedie; een mooie combi van warmte, aangepast beweging en medicatie.
Ik raakte hierover in gesprek met iemand en zij verweet mij dat ik hem “gif” toediende. Simpelweg omdat ik hem de medicatie gaf die hij nodig had, voorgeschreven door een dierenarts. Die aantijging kwam totaal onverwacht en raakte me diep…
Sorry, did I miss the moment you got your medical degree?
Wat is vergif eigenlijk?
Vergif is een stof die schadelijk of zelfs dodelijk kan zijn voor levende organismen wanneer deze in voldoende hoeveelheid wordt opgenomen zoals bijvoorbeeld in vaste stoffen (bv cyaankali of rattengif), vloeistoffen (bepaalde schoonmaakmiddelen of alcohol in hoge dosis) of gassen (zoals koolmonoxide). De opname kan gebeuren via de mond, huid, slijmvliezen, ademhaling of injectie. De wetenschap die vergiftiging bestudeert heet toxicologie.
Een belangrijk principe in toxicologie is: De dosis maakt het vergif. Zelfs water of zuurstof kan schadelijk zijn als het in extreme hoeveelheden wordt toegediend.
Sommige mensen beweren dat medicijnen vergif zijn, vaak vanuit wantrouwen tegenover farmaceutische bedrijven, door misverstanden over chemische stoffen of onjuiste informatie. Maar deze bewering is onterecht, medicijnen zijn ontworpen om te helpen. Medicatie wordt ontwikkeld via strenge wetenschappelijke processen (farmacologie) om ziektes te behandelen of symptomen te verlichten en de werkzame stoffen zijn wetenschappelijk getest op veiligheid, effectiviteit en dosering. Een medicijn in de juiste dosis is heilzaam. In een te hoge dosis kan het schadelijk zijn, net zoals bij veel andere stoffen.Dit betekent niet dat het een vergif is, maar dat het verkeerd gebruik risico’s met zich meebrengt.
Het verschil zit in de intentie: medicijnen zijn bedoeld om te genezen, vergif om schade toe te brengen. Maar zelfs stoffen die giftig kunnen zijn (morfine) worden in gecontroleerde doseringen gebruikt als pijnbestrijding.
Hoewel het waar is dat elke stof potentieel schadelijk kan zijn bij verkeerd gebruik, is het onjuist om medicijnen als vergif te bestempelen. Medicatie is een essentieel onderdeel van de moderne geneeskunde en redt dagelijks levens, mits correct toegepast.
Met mijn vriend Willem gaat het inmiddels weer goed en hij huppelt weer lekker rond.
Donatie uitdeel dag! (12/2025)
Dit vind ik altijd eén van de mooiste dagen van het jaar: de Sneupen bij Willem Donatie Uitdeel Dag!
Met de auto volgeladen met spullen vertrokken Carla en ik eerst richting Stichting Ezelwelzijn in Zwinderen. Daar werden we hartelijk ontvangen door Gerda en Joop en Alie die ons een rondleiding gaven over het erf, en natuurlijk langs de ezels. Wat een ongelooflijk lieve en zachtaardige dieren, en wat hebben ze het daar goed op die prachtige plek. Onder het genot van een lekkere koffie mochten we de Sneup Schenking 2026 uitreiken (en natuurlijk een potje honing). Deze schenking ontvingen zij namelijk dankzij de verkoop van de potjes honing van ’t Zoemt bij Willem. Tot onze verrassing kregen wij zelf ook nog een cadeautje mee: een kaars en ezelonderzetters. Daar zijn we ontzettend blij mee!
Vervolgens reden we door naar Stichting Akka’s Ganzenparadijs in Dalen, slechts een paar minuten verderop. In de zomer hadden we daar al een paradijselijke rondleiding gehad en een donatie gedaan, en ook vandaag mochten we weer een goedgevulde boodschappenkar afleveren met schoonmaakspullen, handdoeken en kattenbakkorrels etc. , allemaal zeer welkom. Edwin en Cynthia nodigden ons uit voor een heerlijke lunch met het team. Hond Guus, een van de oudere bewoners, nam de Sneup Schenking in ontvangst.
Met een brede glimlach keerden we huiswaarts. Wat een fantastische dag vol warmte, dierenliefde en mooie ontmoetingen.
En dit alles is mogelijk gemaakt dankzij jullie: de trouwe bezoekers van de snuffeltuin en de kopers van een potje honing. Een dikke DANKJEWEL!
Maandag staat er alweer een bijzondere dag op de planning, want dan mag ik de Sneup Schenking uitreiken aan mijn derde goede doel 
.
Sneupen bij Willem, the gift that keeps on giving 
.
Senioren tip (11/2025)
De winter laat zich weer voelen: een paar graden onder nul, maar mét een stralend zonnetje – heerlijk! Mae lijkt soms net een kat. Ze geniet van de zonnestralen achter het raam en van de warmte van de houtkachel.
Maar haar grootste geluksmoment? Wanneer ik ’s avonds vlak voor bedtijd haar dekbed nog even een paar minuutjes in de droger stop. Zo kruipt ze in een heerlijk voorverwarmd nestje en kan ze zich er helemaal in verliezen.
Dus voor alle koukleumen onder ons: tip van de dag !
Rust roest (11/2025)
Rust roest
Willem en Mae zijn senioren en dat merk je in hun dagelijkse ritme. Ze slapen vaker, dieper en bewegen uit zichzelf wat minder. Toch is juist beweging essentieel om hun lichaam en geest vitaal te houden. Net als bij mensen geldt: wie stopt met bewegen, verliest sneller spierkracht, soepelheid en energie. Minder beweging zorgt dat de doorbloeding afneemt, afvalstoffen zich ophopen en het herstelvermogen van het lichaam trager wordt.
Waarom beweging zo belangrijk is
- Spieren en gewrichten: Regelmatige, lichte beweging helpt om spieren sterk te houden en gewrichten soepel. Dit vermindert stijfheid en kan pijnklachten voorkomen.
- Conditie en hartgezondheid: Korte wandelingen stimuleren de bloedsomloop en ondersteunen een gezond hart en longen.
- Gewichtsbeheersing: Oudere honden hebben vaak een tragere stofwisseling. Beweging helpt overgewicht te voorkomen, wat weer minder belasting geeft op gewrichten.
- Mentale prikkels: Buiten wandelen en snuffelen houdt de hersenen actief. Nieuwe geuren en indrukken zijn een vorm van mentale fitness.
- Geluk en welzijn: Beweging geeft plezier, vermindert stress en versterkt de onderlinge band.
Voor Willem en Mae kies ik bewust voor meerdere korte wandelingen in plaats van één lange. Bijvoorbeeld liever drie keer tien minuten dan één keer een half uur. Zo blijven ze in beweging zonder overbelasting. Tijdens deze rondjes mogen ze altijd rustig scharrelen, snuffelen en hun eigen tempo bepalen.
Daarnaast doen we dagelijks eenvoudige fysio-oefeningen die je gemakkelijk thuis kunt toepassen. Denk aan balansspelletjes, lichte rek/buigoefeningen en gecontroleerde bewegingen die de spieren activeren, welke ik, op advies van Willems dierenfysiotherapeut Janet Vieregge-Enkelaar, dagelijks doe. En dat vinden ze erg leuk om te doen.
Beweging is geen luxe, maar een noodzaak voor de ouder wordende hond. Het houdt lichaam én geest in balans, en zorgt ervoor dat ze langer kunnen genieten van hun seniorjaren.
Bovenstaande geldt trouwens ook voor mensen. Kennen jullie de pagina van Joel Kruisselbrink, Bewegen is Leven?
Bezoek ontvangen (11/2025)
Mae is weer zo’n klein wonder op vier pootjes. Ze leeft voluit, past zich moeiteloos aan en geniet met volle teugen van het leven. Toch is er één ding nog spannend: bezoek aan huis. Dan blaft ze, valt uit en hoopt stiekem dat ze meteen weer vertrekken. Toevallig is dat ook precies het terrein waarop Willem uitblinkt…
Maar wat schets mijn verbazing? Willem, inmiddels een ervaren pensionado, straalt toch een zekere mate van rust uit. Met zijn kalme energie en jarenlange ervaring laat hij Mae zien dat bezoek niet altijd eng hoeft te zijn. Bezoek betekent: een lekkere snack, geen verplichtingen, en vooral geen contact als je daar geen zin in hebt. Het is prachtig om te zien hoe hij haar dat leert. Ooit was hij zelf een Mae, maar nu – als senior in lijf en leden – wordt hij steeds zachter en makkelijker.
Voor Mae krijgt bezoek nu een nieuwe betekenis: we ontmoeten elkaar buiten, ze wordt genegeerd, het bezoek houdt voldoende afstand, Mae krijgt een met vlees gevulde WEST PAW Tux van de The Dog Company op een rustige plek. Verder hoeft ze niets en mag ze gewoon zijn. Ze is een slimme dame en leert razendsnel. We begeleiden haar stap voor stap, helemaal op haar eigen tempo.
Ik heb er alle vertrouwen in. Nu alleen het bezoek nog even laten wennen aan haar persoonlijke huisregels.
Gesloten (11/2025)
Het Snuffeltuin-seizoen van 2025 zit erop!
Zoals ieder jaar neem ik in de herfst en winter een pauze. Een periode waarin ik bewust de tijd neem voor mezelf en mijn eigen honden – om op adem te komen, te reflecteren en nieuwe energie en ideeën op te doen voor het komende jaar.
Toch maak ik deze winter een bewuste uitzondering.
Voor twee bijzondere groepen blijf ik de komende maanden beschikbaar:
• Super senioren – oudere honden, al dan niet met medische ongemakken, die baat hebben bij rustige, afgestemde begeleiding. Voor deze honden is tijd een kostbaar goed, voor hun telt elke dag dubbel.
• Angstige & onzekere honden – deelnemers die dit jaar aan het traject ‘Sneupen naar Zelfvertrouwen’ deelnamen, waarbij elke stap vooruit telt en continuïteit essentieel is.
Ik weet uit ervaring hoeveel verschil dit maakt in hun welzijn, en daarom zet ik me met liefde voor hen in – ook buiten het reguliere seizoen.
In het voorjaar van 2026 opent de Snuffeltuin opnieuw haar poorten. Dan gaan we samen op weg naar het vijfde seizoen vol snuffelplezier, groei en verbinding. En meer! De exacte openingsdatum volgt later – houd deze pagina dus goed in de gaten.
Dank aan alle bezoekers van dit jaar voor het vertrouwen, de mooie momenten, de snuffelende neuzen…en de donaties !.
Ik hoop jullie graag weer terug te zien in het nieuwe seizoen
Mae – update (10/2025)
Mae is inmiddels alweer bijna twee weken bij ons, en hoe het met haar gaat? Geweldig! Ze doet denken aan een mix van Marietje en Bunica — twee honden die we dit jaar mochten verwelkomen, maar waar we helaas veel te vroeg afscheid van moesten nemen…
Qua formaat lijkt ze op Marietje, al is ze nog net een tikkeltje kleiner. Net als haar is Mae erg energiek, lenig en dol op rollen — overal, altijd, en ja, ook in de viezigheid. Regen? Daar is ze geen fan van. Sokken daarentegen is ze gek op en sleept ze het hele huis door. En voeten, ook die van Willem, hebben haar volle aandacht. Om aan te ruiken en te likken. Papier of karton zijn haar speelgoed.
Haar zwarte vacht met gespikkelde pootjes doet sterk denken aan Bunica. Maar als het om knuffels en aandacht gaat, overtreft Mae zelfs haar. Love me, pretty please!! Ze is een echte charmeur, een klein hartendiefje dat ons al helemaal heeft ingepakt. En met haar nieuwe grote broer Willem? Dat klikt fantastisch — ze vormen een heerlijk duo.
De naam Mae draagt een bijzondere betekenis. In het Engels betekent Mae “parel”, een symbool van iets kostbaars en unieks. Maar de naam roept ook associaties op met zorgzaamheid en liefde. In het Hebreeuws betekent Mae “groots” of “geboren in mei. En Mae kan ook voortkomen uit namen als Margaret, Maureen of Mary.
Deze betekenissen maken haar naam net zo veelzijdig als zijzelf.
Sinds Mae bij ons is, draagt ze nog zichtbaar de sporen van haar verleden. Haar kale nekje, getekend door littekens, vertelt het stille verhaal van een leven aan de ketting… Maar wat werkelijk opvalt, is haar ontembare levenslust. Ze wil genieten, vrij zijn, en dat doet ze met volle overtuiging.
Elke dag grijpt ze met al haar pootjes aan. Samen op snuffeltocht met Willem, heerlijk soezen in de zon, of als een raket over het erf razen. Niets ontgaat haar. Elk hoekje moet verkend worden, elke geur onderzocht. Het is een feest om haar zo te zien leven.
Welkom, Little Miss Mae. Je bent ons kleine, zwarte pareltje. 
Te oud (10/2025)
TE OUD
“Maak je geen illusies. Niemand wil de oude honden.”
Die woorden zal ik nooit vergeten. Ik keek naar beneden en zag haar — broos, grijs, maar nog steeds kwispelde de staart. Ooit was zij iemands trouwe vriend, familie. Maar nu, vanwege haar leeftijd, was zij afgedankt. Vergeten.
“Te oud.” Twee woorden die dieper sneden dan een mes. Alsof liefde een houdbaarheidsdatum heeft. Alsof de grijze haren op haar koppie haar toewijding minder waard maakten.
Toen ik haar mee naar huis nam, sloot zij zich niet af. Zij stopte niet met liefhebben. Zij kroop in mijn armen en keek me aan met ogen die zeiden: “Jij bent nu mijn wereld.” Zelfs gedumpt en verlaten, koos zij nog steeds voor liefde.
Elke dag sinds die tijd liet ze me zien wat veerkracht betekent. Haar stappen zijn misschien trager, haar vacht wat grijzer, maar haar hart? Dat is puur goud.
Mensen zeggen “te oud.” Ik zeg “perfect.” Want loyaliteit kent geen leeftijd. Liefde verloopt niet. Oudere honden verdienen het om hun verhaal te eindigen in de armen van vriendelijkheid, wetend dat ze geliefd en gewenst zijn.
Als je ooit hebt overwogen om een senior hond te adopteren — doe het. Laat ze hun laatste dagen niet doorbrengen op een plek, alleen omdat ze ‘te oud’ zijn. Laat ze zien dat ze altijd belangrijk zijn geweest en geef ze een thuis. Soms laten de kortste hoofdstukken de diepste sporen achter.
Dier fysiotherapie Souplesse (10/2025)
Soms zijn er van die momenten waarop je even helemaal stilvalt. Vandaag was zo’n moment.
Willem komt al jarenlang bij fysiotherapeut Janet Vieregge-Enkelaar van dier fysiotherapie Souplesse. Elke maand krijgt hij daar hydrotherapie, massage en laserbehandelingen. Deze sessies zijn van onschatbare waarde — niet alleen om hem gezond en vitaal te houden, maar ook omdat ze hem vertrouwen geven. Vertrouwen in de mens als behandelaar.
En vandaag deed Janet iets bijzonders. Ze schonk Zorg bij Willem maar liefst 10 gratis behandelingen voor honden die het hard nodig hebben! Een ongelooflijk genereus gebaar, waar ik echt even stil van werd.
De voorwaarden van deze donatie zijn als volgt:
• De behandelingen worden uitsluitend uitgevoerd door Janet Vieregge-Enkelaar, op de locatie van Dierenfysiotherapie Zuidwest-Drenthe in Meppel.
• Voorafgaand aan fysiotherapie is een diagnose door een dierenarts vereist. Deze kan vervolgens doorverwijzen naar Janet als dierenfysiotherapeut.
• Zorg bij Willem bepaalt zelf welke honden in aanmerking komen voor deze behandelingen.
Samen maken we het verschil.
Teamwork makes the dream work! 
Brambell (10/2025)
Een eenvoudige basis voor dierenwelzijn
Een mooi uitgangspunt zijn de Vijf Vrijheden van Brambell. Deze vrijheden zijn in de jaren ’60 opgesteld als basisprincipes voor het welzijn van dieren, en ze worden wereldwijd erkend. Ze helpen ons om na te denken over wat een dier nodig heeft om zich goed te voelen — fysiek én mentaal.
1. Vrij van honger en dorst
Elk dier heeft recht op voldoende en passend voedsel, en toegang tot vers drinkwater. Iedere dag weer. Het gaat niet alleen om overleven, maar om gezond blijven en zich goed voelen.
2. Vrij van fysiek en fysiologisch ongemak
Een dier moet comfortabel kunnen leven. Dat betekent een geschikte leefomgeving: schoon, veilig, met voldoende ruimte en bescherming tegen weersinvloeden. Een zachte ondergrond om op te liggen.
3. Vrij van pijn, verwondingen en ziektes
Zieke of gewonde dieren verdienen zorg. Door goede preventie, tijdige behandeling en aandacht voor hun gezondheid kunnen we veel leed voorkomen. Pijn lijden hoeft niet.
4. Vrij van angst en chronische stress
Dieren hebben baat bij rust en voorspelbaarheid. Een veilige omgeving en respectvolle omgang zorgen ervoor dat ze zich op hun gemak voelen.
5. Vrijheid om natuurlijk gedrag te vertonen
Dieren moeten de ruimte en mogelijkheden krijgen om zich te gedragen zoals ze van nature doen. Dat draagt bij aan hun welzijn en voorkomt verveling of frustratie.
Kleine stappen, groot verschil
Deze vijf vrijheden zijn geen ingewikkelde regels, maar praktische richtlijnen die ons helpen om beter met dieren om te gaan. Of je nu een huisdier hebt, werkt met dieren of er gewoon om geeft — door hier bewust mee om te gaan, maak je al een groot verschil.
Dieren kunnen niet altijd zelf aangeven wat ze nodig hebben. Maar met aandacht en zorg kunnen wij ervoor zorgen dat ze een goed leven hebben, wat ze verdienen.
Zorg bij Willem (10/2025)
Dit is Hera
Mae is het tweede hondje dat liefdevolle zorg mocht ontvangen via ‘Zorg bij Willem’.
Benieuwd naar haar verhaal? Je leest het in de post van Sadies Dog Rescue:
https://www.facebook.com/share/p/1Fjj8Ahr9T/?mibextid=wwXIfr
Dankjewel aan alle gulle gevers die spontaan een donatie hebben gedaan aan ‘Zorg bij Willem’ — jullie maken het verschil!
PS:
Mocht je dit ook een goed initiatief vinden en wat willen bijdragen, dan kan dat via onderstaande betaallink:
https://betaalverzoek.rabobank.nl/betaalverzoek/…
Zeylah (10/2025)
Zeylah – een Rottweiler meisje van anderhalf jaar oud.
Geen foto’s vandaag? Nee, niet deze keer.
Zeylah is een echte “Willem”: onzeker, sceptisch en snel onder de indruk van nieuwe omgevingen en onbekende mensen. En dat laat ze duidelijk merken. Geen probleem – ik ben het gewend. Geen oogcontact, niet aanspreken en zeker niet aanraken. Dat geeft haar rust, en dat respecteer ik.
Vanmiddag was haar eerste keer in de tuin. Aangelijnd, met tuig en lange lijn, ging ze op snuffelavontuur. Zeylah bepaalde het tempo en koos haar eigen route. Haar begeleider liep rustig mee, bood steun waar nodig – en dat gaf haar houvast. Ze vond het prettig.
En ik? Ik zat op afstand, ving af en toe een glimp van haar op in mijn ooghoek.
“Ik denk dat het genoeg is, Zeylah is moe,” hoorde ik zachtjes zeggen.
Wat een prachtig moment – Zeylah werd écht gezien en begrepen. Chapeau!
Zeylah is een lief meisje.
Ze doet niet moeilijk. Ze hééft het moeilijk.
Maar vandaag heeft ze weer een positieve ervaring opgedaan.
Tot kiekes lief meisje!
Zorg bij Willem – MAE (9/2025)
Met trots stellen we jullie voor aan Mae
Mae is het allereerste hondje dat liefdevolle zorg mocht ontvangen via ‘Zorg bij Willem’.
Benieuwd naar haar verhaal? Je leest het in de post van Sadies Dog Rescue: https://www.facebook.com/groups/sadiesstraydogrescue/permalink/24454439037573728/
Dankjewel aan alle gulle gevers die spontaan een donatie hebben gedaan aan ‘Zorg bij Willem’ — jullie maken het verschil!
Geuren (9/2025)
Welke geuren zijn er te vinden in jouw Snuffeltuin?
Een hele goede vraag — en het antwoord is: heel veel!
De Snuffeltuin is een veilige, omheinde en bij voorkeur rustige plek waar alle vijf zintuigen van je hond geprikkeld kunnen worden. Het is een omgeving waar ze vrij kunnen ontspannen en hun neus de vrije loop mogen laten gaan. Denk aan een soort wellness resort, maar dan zonder bubbelbad.
Naast de natuurlijke geuren van planten, dieren en de omgeving, zijn er in mijn tuin ook geuren van paard, schaap en alpaca te vinden. Deze geuren zorgen voor extra verrijking en maken het snuffelavontuur nog interessanter.
Hygiëne staat echter voorop.
Daarom zijn er géén toegevoegde geuren afkomstig van lichaamsvloeistoffen (zoals bloed, urine, speeksel, slijm, gal of zweet), uitwerpselen of kadavers. Zulke geuren brengen risico’s met zich mee op het gebied van hygiëne, ziekteoverdracht en ethiek. Bovendien zouden ze, voor in een Snuffeltuin, ongewenst gedrag zoals jachtinstinct kunnen triggeren — en dat willen we juist voorkomen.
Kortom: een Snuffeltuin is een geurige ontdekkingsplek, maar altijd met respect voor gezondheid en welzijn.
Kortsluiting (9/2025)
In de vier jaar dat Snuffeltuin Sneupen bij Willem open is, heb ik een bonte verzameling emails mogen ontvangen—van hartverwarmend, bijzonder, minder vriendelijk tot ronduit hilarisch, en alles daartussen. Maar nu ontving ik een email en las ik een zin die bij mij even kortsluiting veroorzaakte:
“… ik heb recht op een snuffeltuinbezoek, want mijn hond….”
Oeiii. Echt?
STOP
Adem in, adem uit.
Voor ieder die mij (nog) niet kent: mijn naam is Thirza en ik open de Snuffeltuin in mijn vrije tijd, puur uit liefde voor honden en een passie voor hun welzijn. Het is niet mijn baan, geen bedrijf met winstoogmerk —gewoon uit de hand gelopen hobby op een heerlijk rustige, veilige omheinde plek waar honden hond kunnen zijn, natuurlijk gedrag kunnen vertonen en blij worden. En ik dan ook. De donaties die ik ontvang gaan volledig, 100%, naar goede doelen ten behoeve van dierenwelzijn.
Ik doe mijn best (plus een beetje meer) om iedereen zo goed mogelijk te helpen en een Snuffeltuin bezoekje te gunnen, maar soms lukt dat gewoon niet. Er zitten maar 24 uur in een dag, en daarvan zijn er al heel wat gereserveerd voor mijn eigen dieren en voor René. Zij hebben daar recht op. En ja… ook een beetje tijd voor mezelf 😊.
Heb je vragen, ideeën of wil je iets afstemmen? Mijn inbox staat altijd open. Ik denk graag mee, zolang het met een beetje wederzijds begrip, interesse en respect gebeurt.
Speciaal voor alle bezoekers en geïnteresseerden in de Sneupen bij Willem-tuin: Op mijn website vind je een schat aan informatie over dit bijzondere hondenwelzijnsinitiatief. Wie ik ben, hoe ziet de tuin eruit, wat kun je van een bezoek verwachten, en nog veel meer. Neem gerust een kijkje: www.sneupenbijwillem.nl
En wie weet is de Snuffeltuin ook iets voor jouw hond, en jezelf.
Slow Dog Movement DIPLOMAT (9/2025)
Tadaaaaaa !
Ik ben toegevoegd als een van de SLOW DOG MOVEMENT®C.I.C. DIPLOMATS. Hoe mooi is dat!
Slow Dog Movement is een gemeenschap van hondenliefhebbers die het “SLOW”, langzamer, rustiger aan doen- concept omarmen.
En daar past de Snuffeltuin van Sneupen bij Willem perfect bij.
Ben je geïnteresseerd wat Slow Dog Movement precies inhoudt, neem dan eens een kijkje op hun website:
Bosbaden (8/2025)
Elke ochtend vroeg trekken Willem en ik de wandelschoenen aan en duiken het bos in—regen, zon of mist, het maakt ons niet uit. We slenteren, kletsen soms, maar vaak zijn we gewoon stil. Want in die stilte gebeurt van alles. Willem ziet (en ruikt) vaak dingen die ik soms net mis: een ree in de verte, een specht hoog in de boom, een paddenstoel die er gisteren nog niet stond. Willem leest het bos alsof het een boek is, en samen bladeren we door plaatjes, in alle rust en zonder haast.
Dat heeft een naam: forest bathing, of in het Nederlands: bosbaden. Klinkt chic, maar het is eigenlijk heel simpel. Je laat je onderdompelen in het groen. Niet om verplicht je stappen/calorieën te tellen of op je telefoon te koekeloeren, maar om gewoon te zijn. En te genieten. Je ruikt de aarde, hoort het fluisteren van de bladeren, voelt de zon die tussen de takken speelt. En ergens onderweg laat je ongemerkt je stress achter tussen de varens.
Bosbaden komt uit Japan, waar ze het Shinrin-yoku noemen, letterlijk: baden in boslucht. Geen sport, geen doel, geen haast. Alleen jij, het bos, en een diepe ademhaling.
Nee, het is geen gewone wandeling. Het is een mini-vakantie voor je hoofd. En voor mij? Het is mijn dagelijkse dosis geluk.
Struisvogelpolitiek (8/2025)
Soms is wegkijken verleidelijk. Doen alsof het er niet is, alsof het niet bestaat. Dan kun je je gevoelens en angsten even parkeren, ergens voor later. Maar vroeg of laat sta je oog in oog met de werkelijkheid.
Willem is een nieuwe fase in zijn leven ingegaan. En ik wil dat niet. Het voelt onmogelijk. In mijn hoofd en hart is hij nog steeds dat kleine mannetje van 5,7 kilo, dat we in november 2015 ophaalden in Lelystad.
Toch zijn er signalen dat er iets verandert. René en ik hebben het er samen over gehad. Deze week ook met onze dierenarts Evelien, die Willem al acht jaar kent—door en door.
Wat als…?
Zouden we dan…?
Is het mogelijk om…?
Wat vind jij…?
Tranen. Barstende koppijn.
Er is nu nog niets concreets aan de hand. Maar we moeten vooruit durven kijken. Niet onze kop in het zand steken en hopen dat die dag nooit komt. Want voorbereid zijn geeft rust. Weten wat kan, en wat niet.
Willem heeft goede dagen. En mindere. Ik houd ze bij—in mijn hoofd, in mijn dagboek. Zodat, als die dag komt, we weten welke keuzes we kunnen maken. En dat geeft een beetje houvast.
Dit werkt helemaal niet! (7/2025)
“Dit werkt helemaal niet!”
Oh? Wat werkt er niet ?
“Nou, die tuin! Mijn hond doet niks, ligt alleen maar in het gras!”
Aha, we raken aan de praat 
Al snel werd duidelijk dat deze bezoeker toch een ander beeld had van wat een Snuffeltuin eigenlijk is en wat het doel van een Snuffeltuin is. Maar we kwamen ook tot iets anders: meer inzicht in het hondje zelf en wat hij nodig had. Want deze pup van 7 maanden had er al een volle week op zitten:
• Weekend: familie over de vloer, verjaardagsfeest én een lange boswandeling
• Maandag: speeldate met andere honden, ’s avonds hondenschool
• Dinsdag: mee naar het werk
• Woensdag: ruim 2 uur wandelen in een natuurgebied
• …. en daarna nog een uitje naar mijn Snuffeltuin
En toen… was het welletjes. Hij had ‘de piep uut’ ,zoals ze hier lokaal zeggen. Na een paar Snuffelrondjes gedaan te hebben, had hij een mooie plek gevonden in het gras. Ogen dicht en slapen. En eerlijk? Dat is helemaal oké.
Want dát is precies wat de Snuffeltuin biedt. Een Snuffeltuin is als een wellness resort voor honden— , maar dan zonder bubbelbad. Het is een plek waar álle vijf zintuigen worden geprikkeld: zien, horen, voelen, ruiken én ja, zelfs proeven! Omheind, veilig en het liefst op een rustige plek, zodat honden écht kunnen ontspannen en doen waar ze kampioen in zijn: de wereld ontdekken met hun neus. Waar de hond zelf controle heeft over de omgeving en hoe hij daarin vrij kan bewegen en keuzes maakt. Of dat nou ontdekken is, snuffelen, struinen… of een dutje in het koele gras. Bijna alles kan en mag in de tuin.
Deze pup koos voor rust. Een uitstekende keuze!
Speciaal voor alle bezoekers en geïnteresseerden in de Sneupen bij Willem-tuin: Op mijn website vind je een schat aan informatie over dit bijzondere hondenwelzijnsinitiatief. Wie ik ben, hoe ziet de tuin eruit, wat kun je van een bezoek verwachten, en meer. Neem gerust een kijkje.
Heb je vragen of mis je iets? Laat het me weten — ik sta altijd open voor contact! Link naar mijn website in reacties.
NB: Dit verhaal is met toestemming van de bezoeker geplaatst .
Foto: mijn eigen Willem die een slaapje maakt in de Snuffeltuin
Zeven halsbandjes (7/2025)
Voor wie ons nog niet kent: ik ben samen met mijn man René het kloppend hart achter Huize Avondrood van Sneupen bij Willem: waar oudere honden hun gouden jaren beleven 😊 Onze passie? Seniore honden van tien jaar en ouder, met al hun karakter, rimpels en soms medische rugzakjes. Juist zij raken ons het meest.
Elke halsband die bij ons aan de kapstok hangt, vertelt het verhaal van een oud hondendametje dat hier haar pensioen heeft mogen vieren—veilig, geliefd en volledig op haar eigen tempo. Bij ons hoeft niks, mag veel, en er is alle ruimte om te sneupen, scharrelen en snuffelen.
Toch hakt het er elke keer weer in als we afscheid moeten nemen. Bij elke nieuwe halsband komt er ook een nieuw gat in ons hart. Ze waren allemaal uniek: mooi op hun eigen manier, grappig in hun gewoontes, en bijzonder in hun aanwezigheid.
Maar geen zorgen—Huize Avondrood sluit voorlopig haar deuren nog lang niet. Onze liefde voor deze oude zieltjes is groter dan het verdriet dat onvermijdelijk af en toe langskomt. We weten dat we niet elke senior kunnen redden of adopteren… maar degenen die hier welkom zijn, en van onze hond Willem het felbegeerde groene licht krijgen om te blijven, die mogen rekenen op een leven vol liefde, rust, zorg en respect.
Goede reis allerliefste Bunica (7/2025)
Allerliefste Bunica,
Kon ik de tijd maar pauzeren,
dan konden we nog langer van je genieten
Geheel onverwacht hebben we haar gisteren moeten laten gaan. Ons zonnestraaltje in een zwart hondenvel, onze zwarte OMA.
Ze was klein van stuk, maar zo groots in liefde. Altijd bij ons, met haar trouwe ogen en zachte neusje, een aanwezigheid die alles zachter maakte, alles mooier.
Nu voelt het stil. Pijnlijk stil. Alsof de zon even niet meer wil schijnen. We missen haar pootstapjes in de gang, haar warme aanwezigheid op de bank.
Ze was geen hond. Ze was familie.. En nu blijft de leegte achter, een gemis dat geen woorden echt kunnen vatten.
Maar in elke straal zonlicht die naar binnen valt, in elke herinnering die zachtjes aan ons hart klopt, zal zij er altijd een beetje zijn.
Dag lieve Bunica. Dank je wel voor alles. 
Wachten op de uitslag (7/2025)
“Wachten is een passieve activiteit met een actieve geest.”
Wachten is een cocktail van emoties. De ene minuut popelt je hart van hoop, de volgende minuut knijpt angst je keel ineen. Je vraagt je af: “Wat als het goedaardig is? Wat als de tumor kwaadaardig blijkt?” Deze twijfels zijn net vliegen in je oor: onophoudelijk, vervelend, maar moeilijk weg te slaan.
Met elke trilling van je telefoon denk je ‘Hij belt nu’, en toch blijft het stil. Die stilte is een echo van het zwaard dat je boven je hoofd voelt bonzen. Het zwaard van Damocles.
En toen kwamen de verlossende woorden:
Er is sprake van een maligne lymfoom, echter wel een laaggradige variant. Omdat de tumor op tijd ontdekt en verwijderd is (samen met de milt), is de prognose goed. Dit gaat tot enkele jaren overlevingstijd!
Vandaag vieren we het leven
Met slagroom!
Dat is niet zomaar een traktatie.
Dat was de laatste 8 jaar z’n steun en toeverlaat tijdens alle medische toestanden.
Zoals Daphne (mijn Dierenfotograaf) het mooi verwoordde : een toefje troost, een beetje liefde in een spuitbus.
En vandaag gewoon voor de lekker, omdat het de meest fantastische hond is die wij maar kunnen wensen.
Wat zegt een naam? (6/2025)
Wat zegt een naam?
Ode aan Bunica
Een naam is meer dan een woord. Het is het eerste cadeau dat we krijgen bij onze komst op deze wereld. Een naam is erkenning, een anker van identiteit: ik besta ! Maar het is ook een brug tussen wie we zijn en hoe de wereld ons ziet.
Maar wat als die naam niet Nederlands klinkt? Wat als je naam verraadt waar je vandaan komt—en mensen je daar anders om behandelen?
Wat als je, in plaats van een schattig zwart hondje, ineens wordt gezien als een ‘mormel uit Roemenië’? Eentje die hier niet thuishoort. Omdat ‘de Nederlandse asiels vol zitten’. Omdat ‘ze vals zijn’..en meer. Ongevraagd vliegen de meningen en vooroordelen me om de oren.
Dat is gek, toch?
Een hond is een hond, ongeacht de herkomst. En als zij bij Willem past, dan is ze hier van harte welkom!
Geniet van het filmpje, van onze geliefde Bunica. Vijf weken puur geluk en liefde.
Nomen est omen (6/2025)
Nomen est omen – de naam is een voorteken
‘Heet hij Willem?’ Ja ‘Wat leuk! Willempie haha.’
En zo verdwijnt het stoere imago van onze Rottweiler als sneeuw voor de zon. Willem draagt zijn naam met trots—vernoemd naar mijn vader, die hem zelf helaas nooit heeft gekend.
Mijn vader was van jongs af aan erg ziek: een auto-immuunziekte, allergieën, oog- en huidproblemen… Het leek alsof pech hem altijd achtervolgde. Toch bleef hij altijd optimistisch. ‘Thirza,’ zei hij, ‘de mens is een slecht bouwpakket, maar je leeft maar één keer. Dus haal er alles uit en focus op wat je wél kunt—willen is kunnen.’
Een les die ik altijd meeneem.
En dan is daar Willem. We hadden ons goed voorbereid: betrouwbare fokker, nogmaals goed ingelezen in het ras (ook al waren we daar mee bekend), hondenschool uitgezocht, noem maar op. En toen zagen we hem—de kleinste pup uit het nest, met een rood bandje. Onze jongen. Zijn officiële kennelnaam? Impact. En een Impact had hij zeker!
Maar ondanks zijn goede start leek pech hem niet te willen loslaten, net als bij mijn vader. Van vele maag & darmproblemen, ongebruikelijke reacties op voer of medicatie, operaties tot vele kleine ongelukjes. Een punaise op een voetbalveld? Willem stapt er boven op. Een verandering in voer? Zijn maag speelt meteen op. Een stukje rennen of gek doen? Willem glijdt uit en loopt weer dagenlang kreupel. De voorbeelden zijn ontelbaar. En zo werd de dierenarts een vast onderdeel van zijn (en ons) leven.
Lijkt hij op mijn vader? Absoluut. Niet alleen in kwetsbaarheid, maar vooral in karakter: zachtaardig, betrouwbaar, vriendelijk, een trouwe vriend. Willem is meer dan een hond—hij is een stukje familie, een deel van mijn hart.
Nomen est omen – de naam is een voorteken. Of gewoon toeval?
Bunica, de zwarte OMA (6/2025)
Alle honden die we (ooit) gehad hebben, hebben zonder uitzondering mijn hart veroverd. Elk op hun eigen unieke manier, alsof ze precies wisten waar ze moesten zijn. Willem is mijn jongen—mijn maatje, mijn schaduw, mijn allerliefste.
En OMA… zij was ook écht mijn hondje. Alles aan haar was geweldig. Ze was zacht als een wolkje, koddig in alles wat ze deed, en haar grappige streken zorgden altijd voor een glimlach. En dan dat ene oor, dat eigenwijze oortje dat altijd omhoog stond, waardoor ze een guitig uiterlijk kreeg. Ze was mijn kleine vriendin. Toen ze overleed, brak er iets in mij. OMA liet niet zomaar een leeg plekje achter, het voelde alsof er een hele kamer in mijn hart plotseling leeg stond.
Stiekem hoopte ik dat ik ooit nog zo’n hondje zou vinden—zo’n ‘OMA’. Maar ja… sommige magie is niet te repliceren. Zij was uniek. Onnavolgbaar.
En toen was daar ineens… Bunica.
Ze kwam op ons pad alsof het zo had moeten zijn. Het formaat was raak. Haar karakter—alsof ze in OMA’s pootafdrukken stapte. En ik? Verkocht. Halsoverkop verliefd, nog voordat ik haar had ontmoet.
Ze had nog geen naam, en wij kregen de eer haar die te geven. Er was maar één naam die klopte: Bunica. Spreek uit als Boe-NIE-ka. Het betekent ‘grootmoeder’ in het Roemeens. Waarom juist dat? Omdat ze meteen dat vertrouwde, warme gevoel opriep. Alsof je thuiskomt bij iemand die je al je hele leven kent.
Nu ze bij ons woont, zie ik elke dag de treffende gelijkenissen. Ze is een wandelende knuffel, met dat waggel-loopje alsof ze op de catwalk loopt. Haar onstilbare trek naar snackjes. De overeenkomsten van haar medisch dossier. Haar kleine fratsen, haar zachtaardige ogen, haar joie de vivre… Ze is een zonnestraal in zwart hondenvel. Maar ook haar kwetsbaarheid raakt me. Kinderen of kinderstemmen, zelfs op tv, maken haar heel nerveus. Net als bij OMA. Dan trilt ze, raakt in paniek en, zoekt beschutting—alsof ze zegt: “Ik vertrouw het niet helemaal.”
Maar de voorliefde voor eieren, muizen, ratten en hazen deelt ze zeker ook 😊
En ik? Ik hou van haar. Gewoon, om alles wat ze is. En misschien een beetje meer omdat ze me herinnert aan de hond die ik nooit vergeten wil.
Het slimme na-aapje (6/2025)
Bij elke nieuwe ‘Ouwetje van lijf’ is het weer hetzelfde tafereel: nieuwsgierige blikken, scherpe observaties en een vlekkeloze imitatie van Willem. De nieuwkomers – de oudere dametjes – kijken aandachtig toe, nemen elke beweging in zich op en bootsen hem na met een verrassende nauwkeurigheid.
Willem, de oude rot in het vak, blijft onverstoorbaar. Hij kent het leven hier door en door, beweegt zich kalm en zelfverzekerd door de dagen. En precies dát maakt hem de perfecte leermeester. De nieuwe, oude garde leert snel van hem – hoe te eten, te rusten, te communiceren – en past zich moeiteloos aan.
Voor hen is het een voordeel: in no-time weten ze hoe alles werkt en voelen ze zich thuis. Maar ook voor ons is het prettig. Want een kalme groep betekent harmonie en rust. En laten we eerlijk zijn: van onrust wordt iedereen onrustig.
Zo groeit iedere nieuwkomer op met Willem als hun gids, tot ze zelf de wijsheid hebben om andere honden, die hier met pensioen gaan, op hun beurt de weg te wijzen. Een eindeloze kringloop van observeren, leren en doorgaan – precies zoals het hoort.
Ouwetjes van lijf (5/2025)
Mijn vriendin Jeanette van @Midlife Pleasures kan toveren met woorden. Ik ontving van haar een prachtige kaart naar aanleiding van het overlijden van Marietje. Deze wil ik graag met jullie delen:
Als je hart openstaat
voor Ouwetjes van lijf
getekend door verborgen leed
van een vorig leven
drijft alleen de liefde
Als je hart openstaat
kan alleen elk moment
van onbekommerd geven
je wapenen voor morgen
wanneer het tijd is
einde van hun leef-tijd
Want Ouwetjes van lijf
– gepokt en gemazeld-
nemen hun eigen tijd
om het aardse te verlaten
wars van het verdriet
dat ze hier achterlaten
Alleen de grootste harten
omarmen na dit pijnlijk missen
opnieuw een Ouwetje van lijf!
Jubileum (5/2025)
Liters thee (en soms een kopje koffie), altijd met iets lekkers erbij
Diepe gesprekken en kostbare momenten
Scharrelen, struinen, snuffelen
Slenteren, speuren, snacken
Ontdekken en durven, veilig voelen
Ontroering, bewondering en verwondering
Nieuwsgierigheid en betrokkenheid
Gesnuffeld, besnuffeld en bekwijld
Jong, oud & nog wat ouder
Vertrouwen, eigen keuzes en controle
Prikkelen van alle vijf zintuigen
Verrijking, vrijheid
Oprichting stichting ‘Sneupen bij Willem’
Leren en kennis delen
Hulp en waardevolle inzichten
Nieuwe vriendschappen
Heel veel gelachen, soms met een traan
Vrije tijd, hulp en donaties aan goede doelen
350 + honden die deel uitmaakten van dit avontuur
Dat is de kracht van de Snuffeltuin
Dat zijn drie bijzondere jaren Snuffeltuin Sneupen bij Willem!
Aan alle bezoekers: een dikke dankjewel en tot kiekes!
Op naar nog vele jaren samen Sneupen bij Willem
! 𝐒𝐩𝐞𝐜𝐢𝐚𝐥𝐞 𝐝𝐚𝐧𝐤 𝐚𝐚𝐧 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐬𝐭𝐞 𝐥𝐢𝐞𝐟 𝐑𝐞𝐧𝐞́, 𝐳𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐣𝐨𝐮 𝐡𝐚𝐝 𝐢𝐤 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐝𝐫𝐨𝐨𝐦 𝐧𝐨𝐨𝐢𝐭 𝐤𝐮𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐰𝐞𝐳𝐞𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞𝐧
Ik zou het niet kunnen hoor! (4/2025)
Ik zou het niet kunnen hoor!
“Dat zou ik echt niet kunnen!”
“Wat moet je nou met zo’n oude hond?”
Uitspraken die we maar al te vaak horen
Mijn antwoord? “Laten weten dat ze gewenst, geliefd en ontzettend welkom zijn.” Niets meer en niets minder.
Door de jaren heen hebben we verschillende oudere dames mogen adopteren en hen een mooie tijd kunnen geven—een warme herfst van hun leven. Is dat altijd makkelijk? Nee. Vaak met een lach, soms met een traan. Want elke hond draagt haar eigen geschiedenis met zich mee: van mishandeling en verwaarlozing tot uithongering, zwerven of jarenlang opgesloten zitten. Soms is het gewoon pech—een baasje dat er niet meer voor kan zorgen of is overleden.
Die geschiedenis kunnen we niet uitwissen. Maar we kunnen wél een nieuw begin bieden, met rust, ruimte, regelmaat, vrijheid en de juiste medische zorg. En dan gebeurt er iets magisch: een oudje dat opbloeit, dat de levensvreugde hervindt, dat bijna weer dartelt als een pup.
En dát is waarom we dit doen.
“Wat moet je nou met zo’n oude hond?”
Gewoon, liefhebben. En ervan genieten
Misschien past dit ook bij jullie. Neem eens een kijkje bij de senioren die ter adoptie worden aangeboden—misschien wacht daar jouw nieuwe vriend.
Concurrentie (5/2025)
FAQ : Concurrentie
Of ik last heb van concurrentie.
Ik heb de definitie even opgezocht:
“Concurrentie wordt vaak gezien als de strijd om een plek in de markt, waarbij elke partij haar eigen doelen probeert te bereiken. Dit proces, ook wel ‘mededinging’ genoemd, houdt in dat niet alle partijen volledig hun doel kunnen verwezenlijken—de winst van de een gaat vaak ten koste van de ander”.
Mijn antwoord op die vraag is dus: nee, ik ervaar geen concurrentie. Mijn locatie is uniek, net als mijn tuin. De donaties die ik ontvang gaan volledig naar goede doelen ten behoeve van dierenwelzijn. Deze donaties worden dan ook niet gebruikt voor onderhoud van mijn tuin, aanschaf van planten, thee met iets lekkers, kosten voor mijn website, promotie doeleinden of mijn stichting. Die kosten draag ik geheel zelf. Daar voel ik me goed bij.
Een andere Snuffeltuin of snuffellocatie, of die nu is aangesloten bij het Snuffeltuinen Initiatief of op een andere manier tot stand is gekomen, zie ik juist als een waardevolle toevoeging. Elke Snuffeltuin biedt een unieke ervaring en vervult een belangrijke behoefte: een veilige, omheinde plek waar honden in vrijheid en op hun eigen tempo hun neus en andere zintuigen kunnen gebruiken, zonder tussenkomst van de mens.
Ik geloof sterk in het belang van ‘de hond laten snuffelen’ en zie het als mijn missie om dit te ondersteunen en te promoten.
Wil je zelf een Snuffeltuin starten? Neem gerust contact met me op!
De neus: speuren & snuffeltuin (7/2024)
Speuren met honden een aanrader?
Absoluut!
Kijk maar naar dat blije koppie van Johanna. Zij had afgelopen week haar derde speurles.
Wij speuren al een jaar of 8 bij Nella Mastenbroek-van Pelt en onze honden, en wij zelf ook, vinden het geweldig.
Nella heeft een fantastisch stichting genaamd Re-Trail Dogs.
Re-trail Dogs biedt herplaats honden, die ter adoptie zijn, de mogelijkheid om dat zelf te komen ervaren.
Dat geldt voor honden die in een asiel of bij een herplaats stichting verblijven.
Waarom nou speuren ?
• Met stip op 1 omdat het leuk is!
• Honden beleven ontzettend veel plezier aan het met hun neus, hoofd en lijf bezig zijn.
• Het verlaagt het stressniveau.
• Het verhoogt het zelfvertrouwen.
• En het is een prachtige uitlaatklep voor een overvloed aan energie.
Het is prachtig om te zien, hoe honden zich tijdens een eerste speurtraining al ontwikkelen.
Hoe er opeens een kwartje valt en het plezier zichtbaar wordt.
Omdat we dit iedere hond van harte gunnen, biedt ook Nella deze trainingen kosteloos aan.
Het enige dat het jullie kost is tijd.
Kom je het samen ervaren?
Van harte welkom!
Zijn jullie een herplaatsstichting of asiel die jullie honden ook graag een speurtraining gunnen, neem dan contact met Nella Mastenbroek-van Pelt of Re-Re-Trail Dogs.
Willen jullie een keer komen snuffelen in de snuffeltuin met een adoptie hond die in een asiel of bij een gastgezin zit, neem dan contact op met mij, Sneupen bij Willem.
Groeten en tot gauw,
Nella & Thirza
De kunst van het afscheid nemen (4/2025)
Hond InZicht – Marleen van Baal heeft een nieuwe online cursus, de kunst van het afscheid nemen, die je handvatten geeft rondom afscheid. Ik deel graag mijn review met jullie:
‘Sterven doe je niet ineens, maar af en toe een beetje’ – Toon Hermans
De lijst van verlies was hartverscheurend lang. In korte tijd moesten we afscheid nemen van meerdere honden, en het verdriet leek eindeloos:
September 2023: Elisa 
Januari 2024: OMA
Juni 2024: Loesje
Augustus 2024: Johanna
Alsof dat nog niet genoeg was, verloren we in dezelfde periode ook twee dierbare familieleden. En dan was er nog onze hond Willem, die al tijden door een medische achtbaan van operaties en revalidatie ging.
Te midden van deze storm zei Marleen tegen mij: ‘Thirza, ik heb iets voor je. Doe je mee?’ Ze doelde op haar cursus ‘De kunst van het afscheid nemen’. Ondanks mijn terughoudendheid besloot ik deel te nemen. Ik was uitgeput, leefde op de automatische piloot, maar voelde dat dit misschien precies was wat ik nodig had.
De cursus begon met een foto van haar Franka en de tekst: Wegens verdriet tijdelijk gesloten. Die boodschap raakte me diep, omdat het precies weergaf hoe ik me voelde. Ik huilde tot ik geen tranen meer had en ‘vervloekte’ Marleen voor alle pijn die door deze cursus naar boven kwam. Maar ik bleef doorgaan. Elke module bood herkenning, inzichten en handvatten.
Zo leerde ik over ‘stapelverlies’. Eindelijk had mijn verdriet een naam. Het was geen gezeur; ik was overbelast door een opeenstapeling van ‘weer opnieuw afscheid nemen’. Ik kreeg de ruimte om de verhalen van mijn verlies en verdriet op te schrijven: over onze geliefde hond OMA, en over Willem en zijn kip André. Het waren niet alleen verhalen vol verdriet, maar ook mooie herinneringen.
Langzaam trok de mist in mijn hoofd op. De zon brak weer door en de prachtige, grappige herinneringen aan wie we verloren hadden kwamen terug. Het voelde als een bevrijding.
Deze cursus is zorgvuldig opgebouwd, waarbij elke module je stap voor stap helpt in het proces van afscheid nemen en rouw. Tijd geneest geen wonden, maar maakt de nieuwe werkelijkheid wel draaglijker. Wat ik fijn vond, is dat ik de cursus op mijn eigen tempo kon volgen, zonder druk. En ook de persoonlijke, online, sessies waren zeer waardevol.
Ik ben Marleen ontzettend dankbaar. Haar waardevolle cursus opent een wereld van inzichten over afscheid, verlies en rouw.
Lieve honden, ik rouw niet meer alleen om jullie, maar koester nu de mooie momenten die we samen hadden.
——
Aanmelden voor deze cursus kan via Hond InZicht, link in reacties.
𝗠𝗲𝘁 𝗸𝗼𝗿𝘁𝗶𝗻𝗴𝘀𝗰𝗼𝗱𝗲 “𝘄𝗶𝗹𝗹𝗲𝗺” 𝗸𝗿𝗶𝗷𝗴𝗲𝗻 𝗷𝘂𝗹𝗹𝗶𝗲 𝗲𝗲𝗻 𝗺𝗼𝗼𝗶𝗲 𝗸𝗼𝗿𝘁𝗶𝗻𝗴 𝘃𝗮𝗻 𝟭𝟬% 𝗼𝗽 𝗱𝗲 𝗮𝗮𝗻𝘀𝗰𝗵𝗮𝗳𝗽𝗿𝗶𝗷𝘀 !
Anders nog iets? (3/2025)
Regelmatig ontvang ik bezoekers waarvan de honden het spannend vinden om nieuwe mensen te ontmoeten. Deze honden kijken liever even de kat uit de boom en willen geen (oog)contact, toenadering of aanraking. Daarnaast zijn er ook honden die angstig kunnen reageren op bijvoorbeeld geluiden, objecten of onverwachte bewegingen, en daardoor reactief kunnen zijn. Of juist honden die overenthousiast reageren bij het zien van nieuwe mensen.
Om deze reden negeer ik elke bezoekende hond bij aankomst. Dat betekent dat ik de hond geen aandacht schenk, niet verbaal en niet fysiek. De honden komen immers voor de snuffeltuin en niet voor mij.
Het is essentieel dat ik van tevoren alle belangrijke informatie over jouw hond ontvang. Bij het plannen van een bezoek via mijn website (https://sneupenbijwillem.nl/contact/) komen onder andere de volgende vragen voorbij:
• Vindt jouw hond ontmoetingen met nieuwe mensen spannend?
• Zijn er andere bijzonderheden met betrekking tot gedrag, angsten of gezondheid?
Deze vragen zijn voor mij van groot belang. Een bezoek aan de snuffeltuin moet voor zowel de hond als zijn baas een ontspannen en leuk uitje zijn, maar ook een veilig uitje – en dat geldt ook voor mij. Het is daarom echt belangrijk om deze vragen naar waarheid in te vullen, zodat ik hier rekening mee kan houden.
• Vindt jouw hond nieuwe ontmoetingen (soms) spannend? Laat het me weten!
• Zijn er andere bijzonderheden zoals gedrag, angsten of gezondheid? Laat het me ook weten! Dit kan van alles zijn: bijvoorbeeld reageren op mensen met zonnebrillen, petten of donkere kleding, overenthousiast of angstig reageren op voorwerpen, het eten of slopen van vreemde objecten, of angst voor plotselinge bewegingen.
Alles is belangrijk om te delen.
Doe jezelf, jouw hond en mij een plezier: geef het aan. Heb je al een bezoek gepland en schiet je toch nog iets te binnen? Stuur me gerust een berichtje. Bedankt! Thirza
Beperkingen hoeven niet altijd een beperking te zijn (12/2020)
ROSA – Beperkingen hoeven niet altijd een beperking te zijn
Toen we Rosa adopteerden werden we op voorhand al geïnformeerd dat ze een seniore dame was met een hartprobleem. Iets waarvoor ze dagelijks medicijnen nodig had, het was voor ons geen beperking en dus geen probleem.
Na een lange reis vanuit Griekenland konden wij haar ophalen en kennis maken met deze mooie dame. Eerst even rustig op adem laten komen, laten poepen & plassen en natuurlijk een vers bakje water.
Daarna nog een autoritje naar het Hoge Noorden van het land en ze was thuis. Meteen merkten we al dat ze “anders” was, maar haar wereld was dan ook best veranderd in de afgelopen dagen. De volgende dag was het eigenlijk meteen duidelijk: ze was doof, maar ook slechtziend. Daar hadden we geen rekening mee gehouden.
OK. Was het een probleem, een beperking? Nee, hooguit een aanpassing van onze kant. Ze hield ons altijd goed in de gaten dus gebarentaal was iets waar we samen ingroeiden. Los lopen vonden we een risico, maar met een tuigje en 5 meter lijn kon ze prima uit de voeten.
Maar wat deed het uiteraard nog wel uitstekend? Natuurlijk, de neus! We namen haar mee op dagelijkse snuffelwandelingen in het bos en lieten haar tevens kennis maken met hersenwerk. Daar genoot ze enorm van, zo mooi om te zien.
Na een aantal weken, toen ze zich helemaal thuis voelde en gesetteld was, hebben wat nieuws geïntroduceerd: praktijk speuren. Weer een hele nieuwe belevenis. Het kwartje viel snel en daar ging ze, op zoek naar de “vermiste persoon” in het bos. Zo trots op ons kuikentje Rosa.
Dus sommige (onverwachte) beperkingen hoeven niet altijd een beperking te zijn. Hooguit even omdenken en aanpassen.
Inmiddels is Rosa, na een prachtige reservetijd in Nederland, in de hondenhemel aan het speuren, op zoek naar lekkere hapjes. Ze wordt nog steeds gemist.
ZOEK! (6/2024)
Wanneer bezoekers met hun hond de snuffeltuin betreden, lijkt het favoriete commando vaak “ZOEK!” te zijn.
Maar dan komt natuurlijk de grote vraag: WAT moet de hond eigenlijk zoeken?
Dat is precies wat ik de bezoekers vraag, en vaak levert dat verrassende gesprekken op. Een snuffeltuin is er immers niet om een speurtocht te organiseren, maar om te snuffelen, ontdekken, ontspannen en plezier te maken. Alles op eigen tempo, zonder aansturing door de mens. Er worden geen objecten verstopt, er liggen geen geursporen klaar en er is geen voer gestrooid. Wat er wél is? Een schat aan interessante geuren die de hond onderweg tegenkomt. Terwijl hij of zij de tuin verkent, wordt het snuffelavontuur vanzelf een ontdekkingstocht.
En wij? Wij hoeven alleen maar toe te kijken en te genieten van een hond die zijn neus laat werken en volledig opgaat in zijn natuurlijke nieuwsgierigheid. Eigenlijk is dat misschien wel het mooiste van alles!
Chronische pijn herkennen bij honden (6/2024)
De video die ik gedeeld heb, “In Silence” van Canine Arthritis Management over chronische pijn bij honden heeft heel wat emoties losgemaakt! Het bericht is tientallen keren gedeeld (mijn dank daarvoor) en ik heb ondertussen meerdere gesprekken met hierover gevoerd. Iets waar ik enorm blij me ben!. Bewustwording, observeren, kijk naar jouw hond.
Ontdek het HELSINKI-model: chronische pijn bij honden thuis vaststellen 
Heeft je hond last van aanhoudende pijn? Het HELSINKI-model biedt een eenvoudige en effectieve manier om thuis chronische pijn bij je hond te herkennen en beoordelen.
Wat is het HELSINKI-model?
Het HELSINKI-model is een wetenschappelijk onderbouwde methode waarmee je door middel van observaties en eenvoudige tests het gedrag en de bewegingen van je hond kunt analyseren. Dit helpt je om tekenen van chronische pijn vroegtijdig te herkennen.
De Helsinki Chronic Pain Index is psychometrisch getest bij Finse eigenaren van honden met chronische pijnsignalen, veroorzaakt door artrose. (Hielm-Björkman AK, Rita H, Tulamo RM. “Psychometric testing of the Helsinki chronic pain index by completion of a questionnaire in Finnish by owners of dogs with chronic signs of pain caused by osteoarthritis”. Am J Vet Res. 2009 Jun;70(6):727-34. doi: 10.2460/ajvr.70.6.727. PMID: 19496661)
Hoe pas je het toe?
• Observatie: Let op veranderingen in gedrag, zoals minder enthousiasme bij activiteiten, veranderingen in eetlust of slaappatronen.
• Beweging: Observeer hoe je hond loopt, opstaat en gaat liggen. Pijn kan zich uiten in stijfheid, mank lopen of moeite hebben met bewegingen.
• Interactie: Kijk hoe je hond reageert op aanraking. Is er een gevoelige plek of trekt je hond zich terug bij aanraking?
• Dagboek: Houd een dagboek bij van je observaties. Noteer gedragspatronen, veranderingen, bewegingen en eventuele pijnsignalen.
Waarom is dit belangrijk?
Vroege herkenning van chronische pijn kan het welzijn van je hond aanzienlijk verbeteren. Met het HELSINKI-model kun je belangrijke informatie delen met je dierenarts, zodat je hond de beste zorg krijgt.
Proactieve zorg voor je hond.
Door regelmatig gebruik te maken van het HELSINKI-model, zorg je ervoor dat je de gezondheid van je hond actief monitort en vroegtijdig ingrijpt bij pijnklachten.
Meer weten?
Bezoek mijn website om het formulier te downloaden: Chronische pijn bij honden.
@Canine Arthritis Management
@Holly’s Army (group)
Sharing = caring
Link naar video “In Silence” https://youtu.be/TzgqyPMv7Tk?feature=shared
AAIEN? Eerst vragen! (5/2024)
Je hoeft een hond niet aan te raken
om contact met hem te krijgen.
Soms is het ruimte dat ze willen, geen genegenheid,
hoe goed jouw bedoelingen ook zijn.
Vriendelijkheid = essentieel, niet optioneel (5/2025)
Gisteren hadden we een spannende dag: Willem was bij de dierenarts voor een CT scan. Daarvoor moest hij onder narcose. Hij vindt veel medische handelingen heel spannend en is sceptisch, maar met geduld, rust en vertrouwen (en een toefje slagroom) laat hij zich prima behandelen. Voorafgaande deze afspraak hadden we al eerder een heel fijn gesprek met de dierenarts om Willem zijn handleiding door te spreken. Er was begrip voor en er werd rustig en vriendelijk kennis gemaakt. Fantastisch!
Helaas zie ik het dagelijks op straat gebeuren: onvriendelijke omgang met dieren, honden in dit geval.
Ze worden vaak “getrained” via de lachende Mexicaan-methode. Schopje hier, rukje daar. Ze worden vol behangen met trainingsmiddelen die niet alleen veel pijn en ongemak veroorzaken, maar ook angst. Of ze worden voortgesleept door een eigenaar die zo druk is met andere dingen of gehaast, dat de hond niet eens de kans krijgt om rustig te plassen of poepen. Enzovoort, enzovoort….
Ik word er soms echt verdrietig van. Ik ben zeker niet perfect en maak ook vast fouten, maar mijn honden zijn mijn vrienden, mijn familie. En ik behandel ze zoals ik zelf behandeld graag wil worden: met respect, rust, liefde en vriendelijkheid.
PS: met mijn vriend Willem is alles goed gelukkig
Voor wie wandel ik eigenlijk? (4/2021)
De eerste week of drie dat onze hond OMA hier was hebben we haar eerst rustig laten wennen aan ons, ons huis, ons erf, onze dieren. Stapje voor stapje, in haar tempo kon ze alles ontdekken en kennis mee maken. Dat ging eigenlijk heel vlot, heel natuurlijk. Haar behoefte kon ze op ons terrein doen, dus er was geen noodzaak om daarbuiten te gaan wandelen.
Na die eerste weken ging ze meer interesse in tonen de wereld buiten het hek en besloten we haar aan te lijnen en op pad te gaan. We hebben een mooi zandpad voor de deur, ideaal om te verkennen. Weer stapje voor stapje, in haar tempo. 50 meter werd 100 meter, 100 meter werd 200 meter en zo verder. Totdat ik al snel merkte dat de afstanden weer korter werden, ze wilde toch liever terug naar huis, naar haar vertrouwde omgeving.
Toen realiseerde ik me, voor wie wandel ik eigenlijk? Moet ze wel wandelen? Is het niet zielig om alleen ‘maar’ op het erf te blijven en daar rond te scharrelen? Komt ze niets tekort?
Het antwoord was nee. OMA is hier met pensioen, ze hoeft niets en geniet met volle teugen van iedere dag. Soms wil ze toch een stukje het pad op, snuffelen wie er allemaal zijn geweest en dat is prima. Maar als ze niet wil, is dat dus ook prima 
.
Bovenstaand tekst is geschreven voor onze hond OMA (13,5 jaar), maar natuurlijk van toepassing op iedere hond. Ongeacht de leeftijd. Kijk en luister naar je hond wat je hij/zij je vertelt.
LOS OF VAST ? (8/2022)
Bij Rosa was dat eigenlijk geen vraag, het was duidelijk: vast!
Met oren die het niet deden (doof), ogen die minder goed werkten (staar) en een neus die altijd aan stond, vonden wij het niet verantwoord om haar, buiten ons omheinde terrein, los te laten lopen.
De risico’s waren te groot. Ze kon weglopen, aangereden worden, verdwalen etc etc. Maar ook omdat ze reageerde op alles wat bewoog, kon we het risico niet nemen. Niet veilig voor anderen die toevallig ons pad kruisten en niet veilig voor haar.
Omdat onze andere hond Willem altijd los liep moesten we er samen even aan wennen, maar met een goed passend tuig en een lange 5 of 10 meter lijn kon ze prima uit de voeten en de wereld ontdekken. Een win-win situatie voor allemaal.
Dus als los lopen kan en veilig is voor iedereen, prima. Zo niet, neem je verantwoording, koop een fijn tuig + lange lijn en wandelen maar.
Note: Rosa is eind 2020 overleden na ruim 2 jaar bij ons te zijn geweest. Nu maakt ze de eeuwige jachtvelden onveilig, onaangelijnd .
ROSA – Beperkingen hoeven niet altijd een beperking te zijn (12/2020)
Toen we Rosa in oktober 2018 adopteerde, werden we op voorhand al geïnformeerd dat ze een seniore dame was met een hartprobleem. Iets waarvoor ze dagelijks medicijnen nodig had.
Omdat dat voor ons geen beperking was, vonden we dat ook geen probleem.
Na een lange reis vanuit Griekenland konden wij haar ophalen en kennis maken met deze mooie dame. Eerst even rustig op adem laten komen, laten poepen & plassen en natuurlijk bakje water.
Daarna nog een autoritje naar het Hoge Noorden van het land en ze was thuis. Meteen merkte we al dat ze “anders” was, maar haar wereld was dan ook best veranderd in de afgelopen dagen. De volgende dag was het eigenlijk meteen duidelijk: ze was doof, maar ook slechtziend. Daar hadden we geen rekening mee gehouden. OK. Was het een probleem, een beperking? Nee, hooguit een aanpassing van onze kant. Ze hield ons altijd goed in de gaten dus gebarentaal was iets waar we samen ingroeiden. Los lopen vonden we een risico, maar met een tuigje en 5 meter lijn kon ze prima uit de voeten.
Maar wat deed het nog wel uitstekend? Natuurlijk, de neus! We namen haar mee op dagelijkse snuffelwandelingen in het bos en lieten haar tevens kennis maken met hersenwerk. Daar genoot ze enorm van, zo mooi om te zien. Na een aantal weken, toen ze zich helemaal thuis voelde en gesetteld was, hebben wat nieuws geïntroduceerd: praktijk speuren. Weer een hele nieuwe belevenis. Het kwartje viel snel en daar ging ze, op zoek naar de “vermiste persoon” in het bos. Zo trots op ons kuikentje Rosa.
Dus sommige (onverwachte) beperkingen hoeven niet altijd een beperking te zijn. Hooguit even omdenken en aanpassen.
Einde 2020 is Rosa overleden.
DE 50/50 REGEL (7/2021)
Van huis uit ben ik echt een paardenmeisje. Toen ik 5 jaar oud was, werd ik besmet met het “paardenvirus” en dat is gelukkig nooit meer weg gegaan. Net als alle andere paardenmeisjes had ik een grote droom: een eigen paard! Gelukkig waren mijn ouders zo verstandig om deze niet voor mij de kopen. Ik was te jong om de verantwoordelijkheid voor een eigen paard te kunnen dragen, te druk met school, huiswerk en vrienden en ze vonden het ook erg belangrijk dat ik zag dat er nog meer in het leven was dan alleen paarden.
Het belangrijkste advies wat ze mij meegaven was de “50/50 regel”. Deze regel betekent dat je voor het houden van dieren, hoe klein of groot, én genoeg TIJD én genoeg GELD nodig hebt. Ontbreekt een van de twee voor nu of in de nabije toekomst, dan moet je er niet aan beginnen. Ze hadden een punt, ook al vond ik toen van niet.
In 2015 verhuisden we van de Randstad naar Friesland, naar een klein boerderijtje in een buitengebied met eigen paarden aan huis en een paar katten en kippetjes erbij. De beste beslissing ooit.
Dat was het moment dat ook mijn tweede droom in vervulling kon gaan; een eigen hond! Wij kozen voor een pup, Rottweiler Willem. Toen hij 3 jaar oud werd, besloten we er een hond bij te nemen. De 50/50 regel was nog steeds van toepassing. Omdat we graag oudere dieren een goed pensioen wilden geven, viel de keuze op Griekse Rosa. Na haar overlijden kwam Spaanse OMA in ons leven.
Dagelijks zie ik verhalen voorbij komen van mensen met honden die niet goed hebben nagedacht over de regel zoals mijn ouders die hanteerden. In een opwelling een hond gekocht, leuk voor de kinderen etc.. Door Corona waren veel mensen opeens aan het thuiswerken, wat betekende dat ze op dat moment de ruimte hadden om veel aandacht te kunnen geven. Nu de situatie weer begint te veranderen lijkt er “ineens” geen tijd meer te zijn. Naast het gebrek aan tijd zie ik helaas ook regelmatig dat dieren (medische) zorg worden ontzegd. Er is onvoldoende budget voor de dierenarts, medicijnen of andere aanvullende zorg.
Op zulke momenten ben ik blij dat mijn ouders er voor hebben gezorgd dat ik altijd heel goed nadenk over de aanschaf van een nieuwe dier. Dieren kosten veel tijd en geld, dat moet je je beseffen en ook kunnen veroorloven. Van Rosa wisten we dat ze een hartprobleem had en daarvoor medicatie nodig had. Dit kwam op 2 euro per dag. Bij OMA is gebleken dat ze ook medicatie nodig heeft, ongeveer 3 euro per dag.
Regelmatig krijgen wij verzoeken voor opvang van dieren. Alleen als het geen conflict geeft met de dieren die hier al wonen en als het past binnen de 50/50 regel, dan zullen we het overwegen. Anders niet.
PS: Mijn eerste eigen paard kocht ik toen ik 40 jaar werd, mooie Avalon.
NA HET SNEUPEN, LEKKER SNURKEN
Honden snuffelen veel, overal en constant. Waarom eigenlijk?
Snuffelen is niet aangeleerd, maar het is een natuurlijk instinct van de hond, een natuurlijke behoefte. Door te snuffelen kan de hond informatie verzamelen over de omgeving. Tevens verlaagt snuffelen het stresshormoon cortisol en er wordt endorfine, dopamine en oxytocine aangemaakt waardoor de honden relaxed, bijna zen-achtig worden. Ook stimuleert het de hersenen, een mooie mentale uitdaging. Wij zien de wereld met onze ogen, maar de honden zien de wereld met hun neus. Hoe bijzonder is dat! Aleksandra Horowitz heeft er een duidelijk filmpje van gemaakt: Hoe “zien” honden met hun neus? – Alexandra Horowitz – YouTube
Snuffelen is zeer intensief voor de honden, het is ontspanning door inspanning. De snuffeltuin heeft zoveel geurtjes, het is een nieuwe omgeving met veel indrukken, dat ik zie dat de meeste honden zo na 20-30 minuten (sommige honden zelfs eerder) uit gesnuffeld zijn. Dat geven ze zelf duidelijk aan. De een gaat bijvoorbeeld languit in het gras liggen, de ander gaat bij de uitgang staan. Dan is het tijd om afscheid te nemen (en niet nog een rondje doen) en naar huis te gaan om vervolgens lekker te gaan slapen. Honden hebben zo’n 16-18 uur slaap per dag nodig. Pups en senioren zelfs meer.
Dus na het sneupen lekker snurken!. Tot kiekes!
© 2021 – 2025 | Alle rechten voorbehouden. Wil je iets overnemen? Stuur me dan een berichtje. Bedankt!